Categorie: Uit het land

Kok, pizzabakker, bouwvakker, borduurder, heftruckchauffeur, metaalbewerker, financieel manager, verkoper, elektrotechnicus, leraar, slager, autopoetser, vrachtwagenchauffeur, koerier en ICT’er: zomaar een greep uit de beroepen van de asielzoekers die onderdak krijgen van INLIA in het kader van de crisisopvang voor het overvolle aanmeldcentrum in Ter Apel.

Nederland zit te springen om arbeidskrachten, andersom zitten zij te springen om zinvolle dagbesteding, werk, integratie, en geld om naar hun families in het buitenland te sturen. 1 en 1 is 2 zou je denken: laat die mensen zo snel mogelijk aan het werk gaan!

Belemmeringen

Tot eind november was dat echter te simpel gedacht. Nederland wierp allerlei barrières op voor asielzoekers om hier te mogen werken. Ze zouden maar gaan denken dat ze hier mochten blijven – of zo lang aan het werk gaan dat ze recht kregen op WW! Zo mochten asielzoekers pas na een half jaar hier aan het werk en mochten ze dan bovendien maar 24 weken per jaar werken.

Onder die regels was het onaantrekkelijk voor bedrijven om asielzoekers in dienst te nemen. Wie wil er investeren in arbeidskrachten van wie je al na 24 weken weer afscheid moet nemen? Gelukkig maakte de Raad van State eind november uiteindelijk gehakt van deze regel die de toegang tot de arbeidsmarkt beperkte. Sindsdien ligt de arbeidsmarkt veel meer open voor asielzoekers.

‘Goed voor de samenleving’

Een opsteker voor werkgevers, voor asielzoekers, voor gemeenten & Rijk (overheden hoeven zo minder geld aan uitkeringen te besteden), voor iedereen eigenlijk. INLIA-directeur John van Tilborg is blij met de uitspraak: “Vacatures kunnen vervuld worden, bedrijven kunnen beter draaien, asielzoekers kunnen meedoen – dat is de beste integratie. Het is echt goed voor de samenleving.”

Hij is zelf ook in zijn nopjes, want ook INLIA heeft asielzoekers in dienst, die hij nu niet na 24 weken weer hoeft te ontslaan.

‘Project Werk’

Het is ook heel goed nieuws voor ‘Project Werk’ dat INLIA in september startte. Want het potentieel aan arbeidskrachten onder de asielzoekers viel op, sinds INLIA vorig jaar betrokken raakte bij de crisisopvang van asielzoekers die niet in Ter Apel terecht konden (een nieuwe doelgroep voor INLIA).

En hoewel de belemmerende regelgeving toen nog gold, zou INLIA INLIA niet zijn als de stichting zich zou neerleggen bij de onmogelijkheden van onzinnige regels en bureaucratie. ‘Project Werk’ dus. Van Tilborg trok Britt Pruis aan, die ervaring had met het aan het werk helpen van Oekraïense vluchtelingen hier. Een enthousiaste ‘jonge hond’ zogezegd, die hij koppelde aan een ervaren ‘oude rot’: ex-gemeenteraadslid Koosje van Doesen.

Beide partijen

Ze zochten eerst de regelgeving uit, brachten de cv’s van de mensen samen met hen in kaart en brachten werkgevers en potentiële arbeidskrachten in contact met elkaar. “We zijn er niet alleen voor onze gasten, maar ook voor de bedrijven”, vertelt Koosje, “We ondersteunen en coachen beide partijen. Als iets niet goed loopt, springen we in. En we leggen van tevoren ook goed aan de mensen uit hoe je in Nederland een goede werknemer bent.”
Ze lopen natuurlijk tegen allerlei moeilijkheden aan. Zo zijn in allerlei sectoren certificaten nodig, waarvan de kosten voor veel asielzoekers een probleem vormen. Bovendien moet je voor het aanvragen goed je weg weten met computers, ook een barrière. Britt: “Maar ze helpen elkaar.”

Werk is goed

De mannen willen heel graag werken, vertellen Britt en Koosje: het geeft een dag invulling, dat hebben ze geestelijk ook nodig. Werk is goed om Nederlands te leren, om mensen hier te leren kennen, om te integreren. Een heel groot pluspunt: het zijn meest kostwinners en met een baan hier kunnen ze geld sturen naar hun gezinnen.

De eerste successen zijn er: een lasser en metaalbewerker is inmiddels aan de slag, twee mensen werken bij een keukeninstallateur, iemand volgt een traineeship bij de customer service van IKEA en weer een ander is bij een productiebedrijf gestart. Laat Britt en Koosje maar schuiven.

Uitnodiging voor de leden van de PCOB Afd. Zuidhorn e.o.

Wij nodigen u graag uit voor de bijzondere bijeenkomst op dinsdag 19 december a.s., aanvang 14.30 uur in De Rank, Westergast 8, 9801AZ Zuidhorn.

Deze middag hopen wij onze Kerstviering te houden. De liturgie voor deze middag is samengesteld door het bestuur en de activiteiten commissie. Het kerstverhaal zal worden gelezen door Lammy Kingma en voor de pianobegeleiding zal Rennie Renting zorgen.

Gezien de liturgie met veel bekende kerstliederen belooft het een mooie middag te worden, die we dan gezamenlijk willen afsluiten met een hapje en een drankje.

Op 3 december a.s. is er een Adventsvesper in de Abdijkerk. Aanvang 17 uur. Een viering met muziek, stilte, lezingen en gebeden.

M.m.v. de cantorij van de PKN-gemeente Aduard – Den Ham – Fransum.

U bent allen van harte welkom.

“We hebben een groot tekort aan brandhout” vertelt Lousine me. “En we hebben bedden met beddengoed nodig”. Samen met Lousine, de burgemeester en Albert van Mission Possible Armenië zit ik aan een tafel in het gemeentehuis van Ranchpar. Ranchpar is een klein Armeens dorpje heel dicht bij de grens met Turkije.

Lousine coördineert, net als drie jaar geleden tijdens de oorlog van 2020, de ondersteuning aan de vluchtelingen uit Nagorno-Karabakh. Bijna 400 vluchtelingen hebben hier onderdak gevonden. Voor een dorp met 1.200 inwoners is dat heel erg veel.

Lousine heeft een lijst opgesteld met het aantal personen en de samenstelling van de gezinnen van de vluchtelingen. “119 gezinnen. 398 personen, waarvan 101 kinderen. Zij hebben onderdak gevonden op 71 adressen. Er wonen meerdere gezinnen per adres samen.”

Nadat we een goed beeld hebben gekregen van de hulp die er nodig is, gaan we op huisbezoek.

Het huis vol

In het huis dat we bezoeken is het druk. Er wonen momenteel negentien mensen. “De eerste dagen hebben hier zelfs 42 mensen overnacht. De mannen sliepen de eerste nachten in hun auto’s omdat er geen ruimte in het huis meer was. We eten in drie shifts; de mannen, de vrouwen en de kinderen.” vertelt Artak. In het huis woont Artak met zijn vrouw. Zelf is hij met zijn vrouw en zoon ruim veertig jaar geleden gevlucht uit Bakoe. “Wij weten wat het is om te vluchten, het was voor ons vanzelfsprekend om ons huis open te stellen voor vluchtelingen”.

Het is een bonte verzameling van mensen die ik hier ontmoet. Verschillende generaties en gezichten, hun gezichten zijn getekend door het leven. De oudere mannen hier zijn de oorlogsveteranen van de jaren ‘90. De jongere mannen hebben meegevochten in de apriloorlog van 2016 en in de oorlog van 2020. De vrouwen en kinderen zijn voor de tweede keer in drie jaar tijd gevlucht en hebben weer alles achter moeten laten.

Toekomst

Als ik hen vraag hoe ze naar de toekomst kijken, wijzen ze naar de spelende kinderen. “Onze kinderen hebben in hun leven al veel te veel moeten meemaken. Voor sommige kinderen is dit de tweede keer dat ze vluchten. De blokkade van de Lahin-corridor was een traumatische ervaring voor hen. We stonden ’s nachts om 12 uur in de rij voor 200 gram brood. Er was niet genoeg te eten, er waren geen medicijnen en er was veel stress. En ook de vlucht was verschrikkelijk. De paniek was overal en we stonden in de rij met nauwelijks iets te eten of te drinken. Het welzijn van de kinderen is nu allereerst belangrijk. Zij zijn onze prioriteit. Zij zijn onze toekomst en we bidden voor een leven voor hen zonder oorlog.”

Hulpprogramma

Ik bezoek nog een paar huizen en luister naar de verhalen van de vluchtelingen. Ze maken indruk op me. Als we teruggaan naar onze auto, ben ik in gedachten verzonken. Wat moeten deze mensen veel meemaken en wat hebben ze al veel klappen te verwerken gekregen. Samen met Albert van Mission Possible Armenië werk ik op de terugweg ons hulpprogramma verder uit. Het brandhout is inmiddels besteld en zal deze maand worden geleverd en uitgedeeld. Voor de gezinnen die niet genoeg bedden en beddengoed hebben, schaffen we dit aan. Voor elk kind stellen we een kleding bon beschikbaar, zodat de ouders voor elk kind zelf warme winterkleding kunnen aanschaffen. En de komende twee maanden krijgen de vluchtelingen regelmatig voedsel- en hygiënepakketten uitgedeeld. Zo komen de vluchtelingen in dit dorp eerst de komende winter door. En daarna? Daarna gaan we verder kijken naar wat er nodig is.

Wil je weten wat alles kost en meehelpen? Dat kan:

Doos met voedsel € 70,-
Doos met hygiënemateriaal € 30,-
Bed met matras € 100,-
Kledingkaart voor één kind € 120,-
Set beddengoed € 50,-
Brandhout per kuub € 100,-
Brandhout per gezin € 300,-

(Per gezin per winter is er zo’n 6 á 7 kuub nodig, we hebben besloten de helft beschikbaar te stellen zodat er voor iedereen iets is)

Maak je gift over op NL07 RABO 0158 0454 24 t.n.v. Mission Possible o.v.v. Winterhulp Armenië of gebruik de QRcode.of de link.

Hartelijke groet,
Bert Dokter en Gerande Sikkema
Team Mission Possible Nederland
Kijk voor meer informatie op www.missionpossible.nl

   

Klik op de afbeelding om de “Nuusbrief” te openen.

Wat betekent de kerk voor jou? Is het een schuilplaats of slechts een stapel stenen? Een functioneel, maar ook nogal inefficiënt gebouw? Of een heilige ruimte waar je God ontmoet? In deze Naast staan we stil bij godshuizen wereldwijd. En die zijn verrassend, heilig, toegankelijk (of juist niet), excellent, zichtbaar, een speelplaats, en nog veel meer. Ontdek het in de nieuwe Naast! Je ontvangt ‘m als NGK-lid nu voor de allerlaatste keer via de kerk. In 2024 kun je Naast (gratis!) thuis ontvangen. Vul de antwoordkaart in of ga naar www.verrenaasten.nl/naast om je aan te melden.

‘Wat hou ik van Uw huis’ is het thema dit keer. Je leest in deze Naast onder meer waarom ND-journalist Hilbrand Rozema zo van oude kerkjes houdt. Hoe deze gebouwen hem helpen om te geloven. Je leest hoe een eeuwenoud Iers labyrint architect en predikant Willem Jan de Hek aan het denken zet. En wat een van de meest verrassende kerkgebouwen is die hij ooit bezocht. Er staan in dit nummer interviews met predikanten van over de wereld, die vertellen waarom de kerk zo belangrijk is op de plek waar zij God dienen. Beppie Wessels van de Havenkerk in Den Haag deelt een bijzonder verhaal waarin naar voren komt op wat voor manier de kerk een schuilplaats mag zijn. En in het beeldverhaal zie je een gloednieuwe kerk in het noordoosten van India die veel betekent in haar omgeving.
Door dit nummer heen, staan gebedspunten voor Gods kerk wereldwijd. In het bijzonder een gebed voor huizen van God te midden van geweld.

Middenin deze Naast vind je een antwoordkaart om je aan te melden voor een gratis abonnement. Tot nu toe verspreidden we Naast via de kerken, maar dat verandert. Blijf betrokken bij het wereldwijde mission-werk en meld je aan als abonnee: dan krijg je Naast in het vervolg 2x per jaar gratis thuisgestuurd! Een prachtig magazine vol inspiratie en bemoediging uit Gods kerk wereldwijd, relevant voor jou, als christen hier en nu. Extra leuk: iedereen die zich voor 1 december aanmeldt (of dat al heeft gedaan) maakt kans op het geweldige nieuwe boek ‘Beeldspraak’ van dominee-fotograaf en Naast-redacteur Maarten Boersema!

Ze kwam verpleegkundige Astrid tegen toen die zich na een ongelukje meldde bij de dokterspost. Huisarts Gineke de Jager draaide daar net een dienst. Verpleegkundige en arts raakten aan de praat en zo kwam Gineke achter het bestaan van het INLIA Gasthuis Groningen. Ze had er nog nooit van gehoord, maar nu is ze er al twee jaar huisarts. Wat een bezoekje aan de dokterspost al niet vermag.

Ze was nieuwsgierig naar hoe de medische zorg aan asielzoekers in nood of aan niet-gedocumenteerde asielzoekers in Nederland geregeld is. Vandaar dat gesprekje met verpleegkundige Astrid. Bovendien was Gineke de Jager eerder al een week of vijf, zes op Lesbos geweest. Om hulp te verlenen. Ook iets dat zomaar op haar pad kwam, vertelt ze.

Het komt via een mail van Stichting Bootvluchteling over de schrijnende situatie van tienduizenden vluchtelingen op het Griekse eiland. Die mail arriveert precies op het juiste moment; ze heeft net ergens waargenomen als arts, geen zin om zich direct op een nieuwe plek te storten en is op dat moment dus zogezegd ‘between jobs’. “Ik had een gat in de agenda en daar was grote nood, dus ben ik gegaan.”

Recht op medische zorg

Ze komt te werken in het beruchte Moria-kamp, waar over de tienduizend mensen in erbarmelijke omstandigheden verkeren. Veel mensen met psychische klachten en veel met huidaandoeningen zoals krentenbaard. De hygiënische omstandigheden in het kamp zijn immers erbarmelijk. “Het is zo triest wat je daar ziet. Mensen die op de vlucht zijn, soms al heel lang, en dan uiteindelijk in zo’n kamp belanden. Dat raakt je.”

Iedereen heeft recht op medische zorg, dat is het principe. Het is een mensenrecht dat ook door Europa erkend wordt. Het is een principe dat Gineke de Jager in de praktijk wil brengen. In Lesbos én in het Gasthuis. “En het is vanuit het vak van huisarts bekeken ontzettend interessant om met heel veel verschillende mensen te werken. Dus voor mijzelf is het werken in het Gasthuis ook een verrijking.”

Lichamelijke klachten door stress

De gasten in de locatie waar INLIA mensen opvangt in het kader van de pilot met de Landelijke Vreemdelingen Voorziening zijn natuurlijk heel divers en komen uit heel uiteenlopende culturen. Toch is het ook een groep met heel specifieke eigen problemen. “De gasten zijn daar gekomen omdat ze geen uitzicht hadden op een toekomst. Soms zaten ze al heel lang in die situatie. In het Gasthuis wordt daar met hen aan gewerkt. Dat kan ook best een tijd duren. Dat gebrek aan perspectief veroorzaakt veel stress. En stress veroorzaakt lichamelijke klachten.”

Sommige van die klachten zijn te behandelen, andere niet. “En daar wordt het soms lastig, want dan komen de cultuurverschillen om de hoek. Mensen uiten zich heel anders dan Nederlanders. Door een Nederlandse bril bekeken, kun je dan al snel een oordeel hebben en het bijvoorbeeld theatraal vinden. Maar dat zijn echt cultuurverschillen.”

Menselijke behoeften zijn gelijk

Mensen uiten zich anders, maar de behoeften zijn gelijk, weet dokter De Jager inmiddels. “Een Nederlandse arts raakt misschien geïrriteerd als iemand voor de zoveelste keer met buikpijn komt die de arts niet kan verhelpen. Maar iemand met stress wil net als ieder ander gezien worden, aandacht voor zijn issues. Als je mensen langer ziet, en je staat er bij stil, snappen ze het meer. En snap jij hun meer. En soms is er ook weldegelijk wat aan de hand terwijl je misschien verwachtte van niet.”

Terug naar de gemene delers van de gezondheidsklachten in het Gasthuis. Er is een grote groep jonge mensen. Zij hebben vaak klachten aan het zogeheten bewegingsapparaat; rug, nek, schouders, armen, benen. Meestal geen klachten waar je als huisarts direct wat aan kunt doen, maar gelukkig komt er geregeld ook een fysiotherapeut naar het Gasthuis. Die geeft mensen oefeningen.

Daarnaast zitten er naar verhouding ook veel oude(re) mensen. Velen van hen hebben suikerziekte en klachten die daaruit voortvloeien. Ook is kanker een belangrijk dossier in het Gasthuis, zegt de huisarts. Er is maar 1 keer spreekuur per week, op de dinsdagochtend, is dat wel voldoende? Voor nu redden we het ermee, zegt De Jager; “We hebben een goede medische staf.”

Klik op de afbeelding om de “Nuusbrief” te openen.